Rozdział II część 4

No muszę, przyznać, że ten rozdział trochę się rozciągnął w porównaniu do pierwszego, ale to już chyba ostatnia część.

Cornelia nadal siedziała spokojnie na ziemi. Wiedziała, że bez pomocy przegrają. Dzięki powiązaniu z duchami umiała wskrzesić szkielety znajdujących się w ziemi pod placem zwierząt, ale w starciu z mieczami tych osiłków nie miały szans.

Dlatego skorzystała z jeszcze jednej umiejętności. Umiała także widzieć, czuć i słyszeć jak duchy. teraz przeszukiwała powierzchownie myśli uczniów znajdujących się w około. Jak duch prześlizgiwała się z jednego umysłu do drugiego, jednocześnie kołysząc się w przód i w tył... przód, tył, przód... znowu tył i kolejny raz w przód...

Jednak nie wyczuła żadnych chęci pomocy im. Wszyscy za bardzo bali się bliźniaczek Morellet i ich bandy.

Nagle, jednak natrafiła na jedną myśl... dotycząca jej samej. Wyrażała oczywistą niechęć do Cornelii. Jej nadawca uważał ją za głupią oraz bezmyślną czarownicę która nic nie umie. W rzeczywistości, ku jej ogromnemu zdziwieniu, odkryła w tej myśli cząstkę zazdrości nadawcy o jej przyjaciół i znajomych. Ten umysł był samotny, ale uważał się za chodzący ideał. Jaki człowiek może tak o sobie myśleć? - zapytała sama siebie, otwierając oczy ustaliła miejsce gdzie stoi tamta osoba i spojrzała w tamtym kierunku.

Z szokiem stwierdziła, że napotkała utkwiony w niej wzrok Hadena. Co jeszcze dziwniejsze chłopak odepchnął się od drzewa i ruszył w jej stronę, by najpewniej pomóc Sawie, Karinie i jej. Jedyną myślą Cornelii było:

Dlaczego akurat ten dupek?

Patrzyła się na niego lekko zmrużonymi oczkami, ciągle głaskając szkieletowego kotka. Musiał odwrócić głowę bo miał wrażenie, że jej wzrok przeszywa do na wylot, poznając każdy zakamarek jego umysłu. Nie wiedział jak niewiele się myli. Jeżeli ktoś poznałby jego tajemnice to... to... no... w każdym razie bardzo źle byłoby dla Hadena. Otrząsnął się z tych rozmyślań nie zwalniając kroku.

 Kiedy doszedł do walczącej grupki, unikając po drodze chmary szkieletowych jaszczurek, które próbowały go zatrzymać, wyrażając najpewniej niezadowolenie swojej pani. najprawdopodobniej ta początkująca czarownica nie była za bardzo zadowolona z pomocy akurat Hadena. No, ale nie miała wyboru, nikt inny się do tego nie kwapił, a brat Fausta stwierdził, że pomoże im czy ona tego chce czy nie.

Kiedy podszedł do "goryli" otaczających kręgiem ochronnym Aline i Alice miny bliźniaczek trochę zrzedły. Haden włożył ręce w kieszenie od wojskowych spodni i swobodnie zapytał:

- Ludzie, tu jest cywilizacja czy jednak jeszcze biegamy nago po lasach z dzidami, wrzeszcząc i polując na mamuty?

Ochroniarze Morellet zrobili głupie miny. Tak jak Haden wcześniej się domyślił, nie grzeszyli rozumem.

- No.. cywilizację... - odpowiedział niepewnie jeden z nich, nie wiedząc do czego on zdąża.

- Oczywiście! - potwierdził brat Fausta. - Więc?... Nie wstyd wam? Czternastu przeciwko trzem?

Pomiędzy chłopakami natychmiast stanęła Aline, celując oskarżycielsko palcem w pierś Hadena.

- Nie wtrącaj się w nie swoje sprawy, odizolowany, durny chłopczyku-czarownico! - wysyczała akcentując wyraźnie każde słowo.

Mięśnie Hadena niebezpiecznie się napięły. Jeśli pomyślałby za chwilę, że się jedna wycofa to w tej chwili na stałe porzucił ten zamiar. Naprawdę się wkurzył. Taka osoba jak Aline nie miała prawa go oceniać! Przecież ona kompletnie nic o nim nie wie.

Karina zdusiła zszokowany chichot. Ale mu nagadała! Haden zrobił się cały czerwony ze złości. Wyglądał jak czerwony, dojrzały pomidorek, a jednocześnie groźny pomidorek.

Natomiast w ręce Hadena błyskawicznie pojawił się krotki sztylet o trójkątnym ostrzu. Chłopak uderzył swoim łokciem Aline, przykładając jej ów sztylet do gardła.

- Może też mam go nie wyjmować? - zagroził przerażonej Alice, trzymając jej siostrę w żelaznym uścisku.

Niestety w tym momencie, jeden wyrostek z bandy bliźniaczek, postanowił uratować swoją przywódczynię. Haden otrzymał od niego silny cios prosto w twarz. Coś chrupnęło i chłopak został zmuszony puścić dziewczynę by rozmasować sobie szczękę. Spojrzał w stronę, z której nadszedł cios, nie wiedząc jeszcze kto mu go sprezentował. Napotkał wpatrzone w niego oczy bez wyrazu należące do jednego z osiłków, który mocno zaciskał pięści.

Karina znowu zachichotała, kiedy Haden zdjął koszulę jak jakiś bohater dennych romansów, szykując się do bójki. Ponieważ w tym momencie ciche westchnienie wydobyło się z ust Cornelii, ciągle siedzącej obok niej na ziemi. Karina kopnęła lekko przyjaciółkę w kostkę i uśmiechnęła się porozumiewawczo.

- O nie, Karna! - oburzyła się Cornelia. - Ty sobie nawet nic nie wyobrażaj! Ja go wcale NIE lubię!

- Czemu? Przecież go wcale nie znasz...

- No... Ale on jest taki... taki...

- Przystojny? - podsunęła Karina unosząc znacząco brwi.

- Nie mam na myśli... O to jest dobre słowo: narcystyczny. - wyrzuciła z siebie w końcu Cornelia.

- I co z tego? - zapytała ją przyjaciółka nie widząc w czym problem, a po chwili dodała: A tak w ogóle, to co to znaczy narcystyczny?

Czarownica uderzyła się otwartą dłonią w czoło, głośno wzdychając.

- To znaczy tyle co mniej więcej wpatrzony w siebie. Więc jest na pewno okropny.

- Skąd! Na pewno nie jest taki straszny - klatę ma nawet niezłą..

Tym razem Cornelia stała się małym pomidorkiem, ale ze względy na ogromne rumieńce, które w tej chwili pojawiły się jej na policzkach.

- Czy to jest w facecie najważniejsze? - spytała.

- Nie, ale warto zwrócić na to uwagę.

Dobrze, ze Haden pomimo swoich dzisiejszych naduszu, nie słyszał ich rozmowy. Był zajęty bardziej bolesną i ważną sprawą. Zdjął koszulę, bo strasznie krępowała by mu ruchy, a na dodatek mogłaby poplamić się krwią, a wiedział jak trudno potem doczyścić zaschniętą substancję z ubrań.

- Powiedz mi co mam robić. - usłyszał między ciosami pytanie niebieskowłosej przyjaciółki jego brata.

- Usiądź gdzieś i nie przeszkadzaj mi. - odpowiedział.

W odpowiedzi chlusnęła go wodą w twarz, a potem odwróciła się do niego plecami. Haden na chwile stracił orientację i przez to otrzymał mocny cios w brzuch. Walczył sam przeciwko czterem, ale nie był to dla niego problem. Po kilku minutach, cały poobijany ale tryumfujący stanął nad pokonanymi przeciwnikami.

Banda bliźniaczek wraz z nimi samymi wycofywała się powoli w stronę tłumu. Aline i Alice pomogły wstać chłopakom, przy okazji sycząc do uszu tym nieszczęśnikom, którzy ciągle się potykali, jakieś przekleństwa.

Obrócił się w stronę dziewczyn, które uratował, spodziewając się jakiegoś "Dzięki, stary, że nam pomogłeś!", a tu nic. Niebieskowłosa chyba się na niego obraziła bo wcale się nie odwróciła, a ta blondynka gdy na nią spojrzał zgrzytnęła tylko zębami. Faust i białowłosa nie mogli mu odpowiedzieć, bo ciągle byli nieprzytomni, a gdy spojrzał na czarownicę i posłał jej uśmiech, taki zwyczajny, nieszkodliwy, ta tylko przewróciła zniecierpliwiona oczami i zabrała się do podnoszenia nieprzytomnych przyjaciół z ziemi.

Dwie godziny później.

- Ale obciach! No normalnie koszmar! - wydyszał Faust w poduszkę Angeli. - Żeby musiał mnie ratować mój własny brat!

Dziewczyna zabrała mu swoją poduszkę w obawie, że chłopak ja poślini i powiedziała:

- Mnie zastanawia jedno. Dlaczego zemdlałam?

- Może źle reagujesz na światło? - odpowiedziała z drugiego pokoju Sawa, jednocześnie kłócąc sie z Kariną.

Syrena trochę zmodyfikowała porannego misia z wanny i teraz był metrową świnką, składającą się z wody - awatarem. Postanowiła zatrzymała ją jako zwierzątko domowe po tym jak Cornelia przygarnęła tego szkieletowego kota i nazwała go Chrzęściastek. Sawa mówiła już na niego złośliwie anorektyk, ale ona zatrzymała świnkę.

- Ona mi skacze po łóżku! - wrzasnęła Karina. - Zrób coś z TYM!

- Karna, nie przesadzasz czasem?

Dziewczyna popatrzyła na swoje łóżko. Gdzie nadepnęła wodna świnka tam zostawała mokra plama.

 - Nie. - odpowiedziała stanowczo.

Syrena westchnęła, jednak przyznała jej rację, że trzeba to dopracować, bo jej pupilek nie może zostawiać po sobie wszędzie wody. Dziewczyny razem wróciły do pozostałych.

- Ale cały czas chodzę po słońcu i nic mi nie jest. - kontynuowała Angela.

- Ale to jest sztuczne światło, nie takie jak na powierzchni. Opowiadała mi o tym kiedyś Koral. - stwierdził Faust. - A, właśnie gdzie ona jest?

- Może gdzieś wyszła. - podsunęła Sawa. - Lepiej powiedzcie mi w co mam się ubrać.

- A gdzie się wybierasz? - dopytywała Angela.

- Do kina z Markiem.

- A ty przypadkiem nie chodzisz z Darenem? - Faust się trochę pogubił.

-  No coś ty! - oburzyła się Karina, obeznana w temacie. - Zerwała z nim całe dwa dni temu!

Haden przechadzał się po Mercado. Nagle zauważył tą początkującą czarownicę, idącą lekko w jego stronę ze szkieletem kota na ramieniu. Jak ona wypatrzyła go wśród tego tłumu?

- Naucz mnie walczyć. - zażądała jak tylko podeszła do niego.

Haden osłupiał.

- Czy nie ciebie zwą Mistrzem Sztyletów? - kontynuowała. - Naucz mnie walczyć! - powtórzyła z naciskiem.

To nie była prośba, a raczej to był rozkaz. Nie spodobało się to chłopakowi.

- Nic z tego. - odpowiedział.

- Hmm... A jak tam twoja nielegalna pracownia na poddaszu? - uśmiechnęła się chytrze. - Nauczyciele o niej wiedzą?

Haden cały zesztywniał, ona go szantażowała.

- Skąd o niej wiesz?

- Moim żywiołem jest świat duchowy. - wytłumaczyła cierpliwie.

To wszystko wyjaśniało. Sam jej to powiedział w trakcie ataku szkieletów. Wiedziała też, że nie wypił Veneno, co było niezgodne z przepisami.

- Umiesz czytać w myślach. - chciał się upewnić.

- Można tak powiedzieć. - odparła. - To jak będziesz mnie uczył?

Zgodził się. Bo co innego miał zrobić?

No i wreszcie koniec rozdziału drugiego. Zaczynają mi się ferie! Wszystkiego wesołego dla tych którzy także się nimi cieszą i do zobaczenia (napisania) za kilka dni.

W następnym rozdziale:

Opętani, opętani, a tu ich jeszcze nie było... Ale się pojawią i nieźle namieszają. Kto to Dymitr? Będzie to szczególny czas dla Angeli i Kariny. Ale najpierw Cornelia pozna bliżej Hadena. ;P