Rozdział IV część 1

No to, piszemy kolejny rozdział!

Jadalnia, o ile można tak nazwać to pomieszczenie, była strasznie zatłoczona. Pod ścianami stali marni powierzchniowcy, bez mocy, ani talentów, którzy za wierną służbę liczyli na względy Cesarza. Byli traktowani jak niewolnicy, prywatne własności, z którymi można zrobić wszystko, ale on się tym nie przejmował. Nazywał ich, tak jak reszta dworu nadie, co znaczyło po hiszpańsku nikt. Po środku stał ogromny stół, nakryty czarnym obrusem, na którym lśniła srebrna zabytkowa zastawa zrabowana z powierzchniowych muzeów.

Usiadł na misternie rzeźbionym krześle prawie u szczytu stołu. Cesarz nie przyszedł dzisiaj zjeść publicznie posiłku, jednak swoje miejsca zajęli już jego bracia i siostry, a u szczytu obok pustego stołu siedziała Cesarzowa Konstancja czesząc swoje purpurowe, długie włosy, a pięć młodych nadie uwijało się gorączkowo w okól niej, wypełniając jej wszystkie zachcianki.

- Dobrze, że już jesteś. - powiedziała pozornie uprzejmym tonem. - Trochę kazałeś na siebie czekać.

- Proszę o wybaczenie, pani. - chłopak zgiął się w głębokim ukłonie. - Ale jak wiesz zostałem ranny i spędziłem trochę czasu w skrzydle szpitalnym. - usiadł na krześle obok Akiego. - Odpowiedziałem na twoje zawołanie jak tylko mogłem najszybciej.

- Nie wątpię. Jednak nadal nic nie wiemy o twoim wypadku.

Chłopak zachował zimną obojętność. Skinął ręką i natychmiast podbiegła do niego nadie. Z jej oczu wyczytał nie mały strach. Jako wampir nie odstawił zwykłego jedzenia, spożywane go dawało mu przyjemność oraz nawet dostarczało energii, ale krew nadal była jak nektar. Może na deser rozkaże przyjść tej dziewczynie do jego apartamentów. Teraz jednak zamówił tylko farfalle ze szparagami oraz wędzonym łososiem. Nadie szybko odbiegła by spełnić jego życzenie, a on znowu się odezwał.

 - To nic poważnego, zapewniam cię pani. Zatruta krew, mało strawna powiedziałbym raczej.

- To bobrze. - odparła z fałszywym błyskiem w oku. - Nie chcielibyśmy ciebie stracić, prawda? - do reszty gości.

- Tak, mały braciszku. Szkoda byłoby. - odparła entuzjastycznie Muriel, ale widać było, że w cale tak nie myśli.

- Nie nazywaj mnie swoim bratem. - wysyczał przez zaciśnięte zęby.

Co prawda, byli rodzeństwem, ale tylko przyrodnim. Ich ojciec wiele podróżował, a w ciągu tych wędrówek miał wiele romansów. W czasie wizyty u rumuńskiego hrabi, który był swoją drogą jednym z jego najcenniejszych informatorów w szeregach wroga, spotkał jego matkę, która stała się jego kolejną kochanką. Kiedy okazało się, że jest w ciąży, zabrał ją tu, aby zamieszkała tu do czasu porodu. Niestety, albo może stety, zmarła wydając na świat chłopczyka. Tak więc był jeszcze jednym dzieckiem swojego ojca, pierwszym jakie miał z nie swoją żoną. Cesarzowa rok wcześniej powiła dwójkę bliźniąt: Akiego i Muriel. Reszta jego rodzeństwa była taka sama jak on. Jednak chłopak miał ten problem, że był z nich wszystkich starszy i to na jego barki zrzucano całą czarną robotę. Cesarskie dzieci były zbyt cenne by brudzić sobie rączki. Jak przewidywał ojciec znowu zlecił mu jakieś zadanie, ale nie chce mu się o nim powiedzieć osobiście. Woła go tylko do siebie gdy już jest niezbędnie potrzebny.

Aki prychnął i podał mu papier, chłopak przeczytał wiadomość nabazgroloną na papierze przez jednej z bardziej wykształconych nadie, które służyły u jego ojca jako osobiste sekretarki.

- Czyli sabotujemy Hiszpanię? - spytał po lekturze.

- Dokładnie, mały. - Muriel przeciągnęła się leniwie. - A potem atakujemy przeszłość.

- Dlaczego ty tym się nie zajmiesz, co?

Zatrzepotała rzęsami, uśmiechając się sodko.

- No wiesz, ja jestem córeczką naszego kochanego tatusia.

Mierzył ją przez chwilę groźnie wzrokiem, gdy odezwała się nagle Cesarzowa.

- Liczymy na ciebie. Nie zawiedź nas tym razem... - mruknęła. - Dymitrze.

Nadie przyniosła zamówiony przez niego posiłek, ale chłopak właśnie stracił cały apetyt na jedzenie.

Przepraszam, że taki krotki, ale jadę do mojej kuzynki na osiemnastkę i nie mam wiele czasu. Jutro będę odsypiać więc pewnie też nic nie wstawię, a w poniedziałek wracam do szkoły i niestety będę miała mniej czasu na pisanie, ale postaram się wstawić chociaż jedną część na cztery - pięć dni. :)