Rozdział IV część 5

Przepraszam, że mnie znowu tak długo nie było, ale miałam dużo sprawdzianów i jeszcze przygotowuję się do takiego jednego konkursu.

Faust przyszedł po kilku minutach. Stanął cały mokry w progu, bo na dworze padało.

- Nie ma jej, prawda? – spytał już znając odpowiedź.

- Tak. – odparła po prostu Angela chwytając Wilka za obrożę.

Ogromny kojot z czarnego dymu, którego dał jej Dymitr, myśląc, że umiera, zdaniem Kariny bardzo przypominał wilka. Dziewczyna twierdziła, że pachnie jak on i zachowuje się bardziej jak wilk niż kojot. Więc nazwała go Wilkiem i po prostu tak zostało. Nie pytała się wampirzycy skąd ta go wzięła, po prostu zaakceptowała fakt, że jest i nikt nie zna jego imienia, więc będzie Wilkiem.

Angela nikomu nie powiedziała, że Wilk jest awatarem należącym do Dymitra Darka, a już tym bardziej, że uratowała jednego z najbardziej niebezpiecznych opętanych. Ominęła ten temat, a przyjaciele, za co ich bardzo lubiła, nie zadawali pytań, wyczuwając, iż dziewczyna nie chce  o tym mówić.

Inną sprawą była sama kwestia awatara. Teraz Angela miała kojota – Wilka, Sawa wodną świnkę, którą nazwała Doña Pito Piturra, w skrócie Pipi albo Chrum-chrum (to od dźwięków, które wydawała). Cornelia natomiast ochrzciła swojego chrzęstnego kotka mianem Chrzęściastka, ale że Sawie było trudno to wymówić (jak i innym) jej inwencja twórcza znów się ujawniła i przezwała go Anorektyk. Karina nie miała żadnego zwierzątka (jeszcze) i zaczęła namawiać Cornelię żeby wyczarowała jej powłokę awatara, który będzie umiał mówić, a ona napełni go ogniem, dzięki czemu powstanie ognista, gadająca papuga. Reszcie ten pomysł nie za bardzo się podobał, ponieważ mieliby jeszcze więcej paplaniny w bolsie, bo teraz usta nie zamykałyby się i Karinie, i papudze. Jednak każdy zdawał sobie sprawę, że czarownica w końcu ulegnie namową przyjaciółki, a w tedy (jak ujęła to Angela) będzie piekło na  ziemi. Faust tez poczuł się samotny, ale nie miał pomysłu na swojego awatara i na razie żadnego nie miał oraz nie planował. Wspominał coś o gigantycznej fioletowej ośmiornicy, ale na razie nic takiego się nigdzie nie pojawiło.

- Idziemy do bolsy 37. – postanowiła Angela.

- Ona jest daleko. – stwierdziła Karina.

I tu był problem. O ile żeby dojść do bolsy Fausta musiały przejść jedynie na druga stronę ulicy, tak do bolsy Hadena i Dorydy było z półtora kilometra (taka dziwna numeracja), a w mieście byli opętani…

- Nieważne! Idziemy, Karna! – zakomunikowała Sawa, otwierając na oścież drzwi.

Jednak przypomniała sobie, że przecież pada ulewny deszcz, więc szybko cofnęła się po parasol i wyszła na dwór nie czekając na pozostałych. Po kilku krokach dogonili ją przyjaciele. Razem ruszyli w stronę bolsy 37.

W tym samym czasie w lesie.

Alarm rozbrzmiał wyraźnie w ich uszach.

- O nie! – jęknęła Koral. – Opętani są w mieście.

- Tak, to niepokojące. – odrzekł Haden.

Nad ich głowami zabrzęczał tłusty świetlik. Dziewczyna chwyciła go w obie ręce i powiedziała:

- Patrz jaki ma śmieszny, czerwony brzuszek.

Chłopak uśmiechnął się w odpowiedzi i nadstawił duży słoik, aby Cornelia mogła włożyć tam swoją zdobycz. Robaczek świętojański trzepotał skrzydełkami, ale ze słoika nie mógł się wydostać.

- A jeśli oni są też tutaj?

- Kto?

- No opętani. – zniecierpliwiła się Koral.

- Nie znajdą nas jeśli nie zaczniesz znowu wrzeszczeć. – objął ją ramieniem.

- Nie, zamierzam zrobić coś innego. – zarzuciła mu ręce na szyję.

Przez całą drogę słyszeli z oddali krzyki, jęki, strzały i zdawało im się, iż ktoś ich śledzi. Dlatego z wielką ulgą zapukali w drzwi bolsy 37.

Po kilku sekundach otworzyła im zaspana i potargana Doryda w czarnej koszuli nocnej z napisem: Nie jedz bo umrzesz!. Cała czwórka wyminęła ją bezceremonialnie i gdy już byli w połowie schodów na piętro dobiegł ich głos harpii:

- Hadena nie ma.

- Jak to nie ma? – wszyscy zrobili jak na komendę w tył zwrot i zbiegli po schodach stając przed Dorydą.

- No nie ma. – odparła oszczędnie harpia. – Wyszedł z tą dziewczyną.

- Cornelią? – dopytywali się jeden przez drugiego.

- No.

- A gdzie poszli?

- Do lasu.

- Co?

- Czemu poszli do lasu?

- No, a jak myślisz co można robić o tej porze w lesie!?

- Nie wiem!

- Po co tam poszli? – zwróciła się z pytaniem do Dorydy Angela.

- Po robaczki świętojańskie.

- Znaczy po świetliki?

- Po co im świetliki?

- Do kremu… - nie dali skończyć Dorydzie.

- Krem ze świetlików?

- Ja nie wierzę!

- Po co im krem ze świetlików?

- Czy tylko mnie dziwi absurdalność tej sytuacji. – przerwała znowu Angela. – Tu jest pełno opętanych, a co dopiero tam! Musimy iść ich szukać!

- Nie pamiętasz co było jak szukaliśmy Karny? – zaprotestował Faust, ale pod groźnym spojrzeniem dziewczyny stwierdził: - Idę poszukać latarki.

- Mam nadzieję, nie będą nas szukać. – wymruczał Haden.

- Znając ich, to będą. – odparła Cornelia z zaróżowionymi policzkami.

- W takim razie trzeba wykorzystać dobrze czas, który nam pozostał…

Zaczął ją namiętnie całować, a ona nie protestowała siedząc mu na kolanach pod drzewem, którego korona doskonale chroniła ich przed maleńkimi kropelkami deszczu.

Przemokli do suchej nitki, ale brnęli nadal przed siebie. Faust nie znalazł latarki ani kompasu, więc polegali na wampirzym wzroku Angeli i wilkołaczym zmysłom Kariny. Sawa raz po raz dygotała, ponieważ tak wiele wody, wymuszało na niej stopniowo przemianę, a musiała się powstrzymywać, bo nie chciała spowolnić marszu przez swój ogon.

Nagle metr przed nimi przemknęła ciemna postać, a Wilk zaczął ujadać.

No to, taka mała, nietypowa część, która spaja akcję i podtrzymuję napięcie.

Proszę o komentarze i za wszystkie bardzo dziękuję.