Rozdział VI część 4

Dymitr potrzebował tylko jednego dnia, aby zebrać wystarczającą ilość informacji o swoich przeciwnikach. Nie było to takie trudne, śledzenie ich czy podsłuchiwanie było wręcz dziecinnie proste. Wystarczyło skryć się za zakrętem, rogiem, krzakiem, a i tak było słychać o czym rozmawiają nawet jeżeli stali dziesięć metrów dalej.

Doszedł do wniosku, iż najlepiej byłoby przeciągnąć jednego z nich na swoją stronę. Byli grupą bardzo zgraną, ewentualna zdrada jednego, bądź jakaś nieprawidłowa sugestia mogła wywołać duże zamieszanie w tak różnorodnej grupie. Największym plusem działania w pojedynkę była całkowita dowolność w sposobie i środkach, nie musiał nikogo pytać się o zgodę, nikomu mówić gdzie idzie, sam o wszystkim decydował - był szefem sam dla siebie. Konflikty między przyjaciółmi wprawiają całą grupę w stresujący nastrój.

Jednak Dymitr nie chciał wybierać byle kogo. Najlepsza jego zdaniem byłaby czarownica Cornelia. Nie wyglądała na jakoś specjalnie silną fizycznie, a raczej nawet było odwrotnie. Sprawiała wrażenie osoby bezbronnej delikatnej,  o którą zawsze trzeba się troszczyć, opiekować się nią. Miała jednak wewnętrzną siłę, którą chłopak dostrzegł w wyrazie jej oczu, zachowaniach, mowie. Mogła ona wynikać z jej daru. Tak, Cornelia była idealna do jego planu i równie niedostępna...

Jak do niej dotrzeć?

Najłatwiej przez jej chłopaka...

A do niego?

Przez jego brata może się udać...

A do Fausta?

Dymitr uśmiechnął się.

Przez Angelę.

Dziewczyna była najbardziej opanowana ze wszystkich, najbardziej spokojna, ale także najwrażliwsza na to, co się wokół niej dzieje, a co za tym idzie na wpływy innych osób także.  Łatwo będzie ja przekonać do jego racji i przez nią po sznureczku dojdzie do Cornelii. Dymitr mieszkając na dworze swojego ojca nauczył się doceniać siłę sugestii, które jako plotki przelatywały  z ust do ust zapewniając odpowiednie rzeczy, takie jak podziw strach, a nawet miłość. Dla przykładu: jednego dnia Mroczny Cesarz wymordował trzyosobową rodzinę za dość poważną zdradę, zabił ich, (oczywiście nie własnoręcznie, do tego miał katów) czysto i szybko. Pod koniec tygodnia jednak ludzie w stolicy uważali już, że Cesarz kazał wymordować cała wioskę, popalił domy, a niektórych ludzi ponabijał nawet na pale. Ojciec Dymitra był z tego bardzo zadowolony, twierdził, że im więcej się go lud boi tym lepiej. Chłopak nie zgadzał się z tym do końca, ale co się będzie kłócić, w każdym razie dyskretne sugestie były bardzo skutecznym narzędziem kształtowania opinii publicznej.

Oczywiście dobre informacje nie wzbudzały w ludziach takiej sensacji, strachu i już o wiele mniej chętnie wyolbrzymiali przedstawione zdarzenia. Wysłannicy z Patrii musieli go polubić, szczególnie Cornelia, musieli zacząć myśleć o nim jak o skrzywdzonym dziecku, które dostaje rozkazy od ojca tyrana i musi je bezwzględnie wypełniać.

To dlatego był na tarasie z Angelą, to do tego zaufanie wampirzycy było mu potrzebne. Nie planował, co prawda tego, że ich ktoś tu zamknie, lecz odebrał to jako dobry znak od losu i nie myślał, że to co chce im wszystkim wmówić po części jest prawdą. Nie chciał się przyznać, że tak naprawdę jest tylko marionetką w rękach Mrocznego Cesarza, a nie nawet chociażby jego synem.

- Jak wyglądam?

Sawa prezentowała się w trzydziestej szóstej sukience na tyle dobrze, żeby stwierdzić, że może w niej wyjść na miasto, aby rozkochiwać swoim spojrzeniem wszystkich mężczyzn.

Cornelia uważała ten zakład za dziwny i jeszcze raz dziwny, jednak Karina zapytana co o tym sądzi powiedziała tylko:

- Czemu by nie? Może być zabawnie!

No to zaczęły się plany. Cornelia dała się w końcu namówić na ten pomysł, no bo czemu by nie? - jak to znów powtórzyła Karina. Nie wiadomo w sumie jak to się stało, ale wcześniej ich dyskusje usłyszał Hrabia, wszedł jak gdyby nigdy nic, do pokoju i zapatrzył się przed siebie. Dziewczyny się nieźle przestraszyły.

- Ten zakład to poważna sprawa. - oświadczył grobowym głosem.

Teraz przyjaciółki był już naprawdę przerażone. A co jeśli on uważa to za naganne zachowanie?  W końcu były w innym wieku, tutaj kobiety nie były traktowane zbyt dobrze i nie pozwalano im na zbyt wiele.

- Pewnie nie masz się w co ubrać... - wymamrotał Hrabia.

- Co? - Sawa nie wierzyła w to co usłyszała.

- Pomogę ci!

- Co?

- Użyczę ci takiej jednej garderoby. Chodźcie za mną!

- Co? - powtórzyła po ras trzeci syrena, ale Hrabia ruszył energicznie korytarzem w prawo.

Hrabia jak na człowieka w podeszłym wieku, chodził strasznie szybko, ba nawet zwykły nastolatek tak nie pędził. Dziewczyny musiały za nim biec. W końcu Hrabia zatrzymał się przed ogromnymi drzwiami. Gdy je otworzył Sawa aż westchnęła z wrażenia w środku znajdowały się dziesiątki sukien. Cornelia i Karina zatrzymały się w drzwiach.

- A wy wejdziecie? - zapytał Hrabia.

- Nie, to nie dla nas...

- Jak to nie? Dziewczęta uwielbiają chodzić grupami po ulicach prezentując piękne stroje! Wy wszystkie chodzicie razem zawsze! Nawet jak któraś musi skorzystać z wychodka, to reszta czeka na nią nieopodal!

Nie mało zdziwiona Karina nachyliła się do Cornelii:

- Najwyraźniej zwyczaj chodzenia stadami do toalety praktykowano już w tych czasach...

- Yhm.

Angeli chciało się pić.

- Chcesz soczku? - zapytał się jej już chyba po raz dziesiąty Dymitr, machając do połowy opróżnioną buteleczką z soczkiem pomarańczowym.

- Nie!

Dziewczyna była przekonana, że nie tknie niczego, czego on dotykał.

- A może wolisz tego? - zapytał się, odpinając koszulę tak, aby kołnierzyk nie zasłaniał miarowo pulsującej tętnicy szyjnej.

- Tym bardziej nie!

Fuj! Jego krew musiała być okropna. W życiu jej nie wypije. Dziewczyna milczała przez kolejne dziesięć minut, ale pragnienie było nie do zniesienia. Siedzieli na tym tarasie dwie godziny, a było tak gorąco...

- A tak w ogóle, to skąd masz ten soczek? - zapytała ostrożnie.

Chłopak wskazał palcem na róg tarasu naprzeciwko drzwi.

- Tam stoi cała zgrzewka. Pewnie ktoś wystawił tu te butelki, bo wszędzie jest tutaj cień.

Faktycznie. Stało tam mnóstwo podobnych butelek, do tej którą trzymał chłopak, poukładanych w idealne sześcianiki. Jak ona mogła tego nie zauważyć?

Sięgając po soczek pomarańczowy dla siebie, marzyła tyko o tym, by zapaść się pod ziemię.

Sawa w długiej, obszernej sukni z bufiastymi rękawami w kolorach zielonym i niebieskim wynurzyła się z pokoju obok służącego za przebieralnię, a za nią jej przyjaciółki w nieco skromniejszych sukienkach.

- Maravilloso! - zachwycił się Hrabia na widok Sawy, która wyglądała naprawdę przepięknie.

Nawet Ichiro, który przyszedł najpewniej ponarzekać na to ile niebieskowłosa może się szykować, upuścił z wrażenia dębową laskę z metalową główką, którą trzymał w ręce.

Niedobrze. Siedzieli na tym tarasie już dwie godziny i nic! Jakby mogła siedzieć przez cały dzień jak kamień: w jednym miejscu, bez ruchu, milcząc bez ustanku. Musiał coś zrobić.

- Nie spotkałaś mojej siostry przypadkiem? - zaczął konwersację, ale jak tyko wypowiedział to zdanie, poznał, że było bez sensu.

- Nie.

- Tak myślę, że jej chyba, tak w ogóle nie znasz, prawda?

- Nie znam.

- No, w każdym razie ona jest meduzą, a ty tak siedzisz bez słowa jakby ktoś zaklął ciebie w kamień.

Cholera, udawanie miłego w cale mu nie wychodziło.

- Kiepski żart.

Znów milczenie.

Po chwili westchnęła.

- Możemy chyba pogadać. W sumie to mi się nudzi...

- To super! - Dymitr włożył w ten udawany wybuch entuzjazmu chyba za dużo radości, bo Angela się na niego dziwnie spojrzała. - To znaczy... Jak tak mówisz, to możemy pogadać.

Cisza.

- A o czym? - dopytywał się Opętany.

- Nie wiem, ty coś wymyśl.

- Lubisz ryż?

- Nie...

- A krewetki?

- Nie. - spojrzała na niego tak jakby coraz bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że jest nienormalnym wariatem.

No super, Dymitrze! pomyślał. Jesteś zamknięty z dziewczyną od dwóch godzin. Jest piekielnie gorąco. Ona najpewniej jest głodna, a ty zaczynasz gadać jej o jedzeniu jak w pobliżu nie ma nawet jednej czerstwej bułki. Na pewno cię polubi...

- Lubię lody wiśniowe. - odparła po chwili namysłu.

Chłopak zaśmiał się mimo woli.

- Obawiam się, że jeszcze ich nie wymyślili.

Angelę tez to rozbawiło, ale zaraz stłumiła chichot.

- Faust zawsze kupował mi lody wiśniowe. - stwierdziła.

Dymitr nie wiedział co powiedzieć, by podtrzymać konwersację.

- To twój były? - wypalił.

- Nie. Przyjaciel. Zawsze jak zemdlał od widoku krwi, a co przymnie zdarzało się często to zabierał mnie na lody w ramach rekompensaty.

- Może jak wrócimy to też pójdziemy na lody?

- Nie wrócimy wszyscy, albo wygrasz ty albo my, nie wszyscy. Po drugie... - odsunęła się od niego. - ...nie jesteś moim przyjacielem. Nigdy nim nie będziesz.

- Bardzo Was przepraszam, że przeze mnie nic z tego nie wyszło. - Karinie było naprawdę przykro.

- Nie martw się. - pocieszała ją Sawa. - Przełożymy to na jutro.

- To nie twoja wina... - dodała Cornelia.

- Jak to nie jej?! - wykrzyknął Ichiro. - A kto wyrżnął się na schodach w tej sukni i złamał nogę, jak nie ona!? To jest w stu procentach jej wina!

- Po prostu nie jest przyzwyczajona do chodzenia na koturnach  w tak długich sukniach. - odezwał się Faust, który pomógł donieść Karinę do pokoju, choć o mało nie zemdlał na widok nienaturalnie wykrzywionej kończyny.

Teraz noga była już zabandażowana i nastawiona, wyglądało to o wiele lepiej niż goła kość, przebijająca się przez skórę. Problemem było tylko kto ją miał nastawić. Faust odpadał, bo potem byłoby dwóch poszkodowanych, a nie jeden. Hrabia jakoś do pomocy się nie kwapił, ale posłał po lekarza, niby najlepszego w okolicy, ale jak przyjaciele zobaczyli wyraz jego twarzy i dziwne narzędzia, które miał ze sobą przypomnieli sobie, że medycyna w piętnastym wieku stoi na zatrważająco niskim poziomie. W takiej sytuacji, o dziwo Ichiro zgodził się pomóc z nastawieniem, a Haden poszedł w międzyczasie do ogrodu, nazbierał jakiegoś zielska i wrócił do pokoju, po drodze z skądś biorąc moździerz i tłuczek. Rozdrobił wszystkie roślinki jakie znalazł, polał wodą  aż zrobiła się papka i nałożył to dziewczynie na ranę. Niezachęcająco to wyglądało, a jeszcze gorzej pachniało, ale przyniosło Karinie dużą ulgę.

- Coś mi się zdaje, że jutro nie będziesz mogła jeszcze chodzić. - stwierdził Ichiro.

- Ona jest wilkołakiem ciołku! Za pięć godzin nie będzie po tym złamaniu śladu! - wkurzyła się Sawa.

- A skąd ja to niby miałem wiedzieć!?

- Nie wiem, jak ty tak wszystko znasz, to o tym też powinieneś chyba przeczytać w tych swoich tajnych papierkach!

- Dziękuję, że uważasz, iż jestem taki mądry. - odezwał się z ironią w głosie Ichiro.

- Chciałbyś! Nawet mrówka ma większy mózg od ciebie!

- Tak się składa, że mrówki to bardzo mądre zwierzęta.

- To idź z nimi zamieszkać! Może znajdziesz wspólny język!

Chłopak tylko prychnął, cały czerwony.

- A spadaj na choinkę!

- Jakoś nie widzę żadnej w pobliżu, a chętnie bym to zrobiła!

I tak niedoszła Merlin Monroe i Casanova usiedli na przeciwległych końcach sofy, jak najdalej od siebie, uporczywie wpatrując się w podłogę.

- Zapowiada się interesujące popołudnie. - mruknął Faust sam do siebie. - Właściwie to od rana nie widziałem Angeli. Ciekawe, co ona porabia?

 

Dobra, zapomnieć trzeba kompletnie o tej strategii. Źle to rozegrał, źle ocenił Angelę! Wstał gwałtownie.

- Co robisz? - zapytała.

- Próbuję się stąd wydostać! - wrzasnął napierając z całej siły na drzwi.

- To nic nie da. Sam tak powiedziałeś. - powiedziała spokojnie. - Trzeba poczekać, aż zajdzie słońce.

Cholera, nie wytrzyma z nią w tym upale ani minuty dłużej! Jak można być tak spokojnym?! Zamkną cię w jednym pomieszczeniu z osobą, której nienawidzisz, nie znosisz, a ona mówi na to okej, usiądę sobie w kąciku na chwilę i poczekam, przecież to tylko siedem godzin.!

Chłopak nadal walił pięściami w drzwi.

Ogarnij się, Dymitrze!

- Weź się ogarnij. - oznajmiła Angela, jakby czytając w myślach chłopaka.

- Jak mam się, do cholery ogarnąć! Czy ty siebie słyszysz!? - wybuchnął chłopak. - Jak ty możesz być taka spokojna!

- Wyluzuj. - wampirzyca uśmiechnęła się jak gdyby nigdy nic. - Mam przy sobie przenośny zestaw do chińczyka. Chcesz zagrać?

Dymitr uderzył z bezsilności głową w ścianę.

 

- Ty neandertalczyku! Jak się nie znasz na modzie, to się nie wypowiadaj! - Sawa wytknęła Ichiro palcem. - Ta suknia to ostatni krzyk mody.

- Właściwie to Hrabia tylko tak twierdzi... - zauważył nieśmiało Faust.

- I ty przeciwko mnie!? - oburzyła się syrena.

- Dobrze gadasz, stary! - pochwycił myśl Ichiro. - To było modne trzy lata temu, te koronki to przeżytek.

- Kto to mówi!? Facet, który dzień w dzień nosi ten sam płaszcz oraz kapelusz!

 

Ktoś może mu powiedzieć dlaczego skończył grając różowymi pionkami w chińczyka ze swoim wrogiem? Jego duma jako Opętanego, została doszczętnie podeptana. Jak postanowił być na powrót oschły i sarkastyczny, to dziewczyna stwierdziła, że widać, iż dorasta, bo ma niezłą huśtawkę nastrojów. Dymitr poczuł się już ostatecznie dobity.

- Dlaczego ty masz niebieskie, a ja różowe? - zapytał z rezygnacją.

- Co mam niebieskie?

- Pionki?

- Mam niebieskie ponieważ nie lubię różowego. - odparła dziewczyna zbijając pionek Dymitra, bo stanęła na tym samym polu.

- A ja to niby lubię różowy!?

- Trudno, to mój zestaw do chińczyka.

 

- Ty nędzny robaku! Jak śmiesz się do mnie tak zwracać!? - wazon roztrzaskał się o ścianę tam, gdzie przed chwilą była głowa Ichiro.

- Jak ty nazwałaś mnie, idotko!? - filiżanka uderzyła w oparcie sofy, za którą chowała się Sawa.

- Rozejm, rozejm! - krzyczał na całe gardło Faust czołgając się po polu wymiany ognia dla ochrony okryty cały poduszkami.

 

Dymitr przegrał w chińczyka. Już gorzej być nie może.

- Jesteś w to beznadziejny, wiesz?

A nie, może być jeszcze gorzej.

- W ogóle to wyobrażałam sobie ciebie inaczej...

Dymitr nie wytrzymał. Ale ty jesteś dziwny! Nie no, chyba nie chcesz tego zjeść? Mówisz serio? Blabla, blabla, bla! Chłopak poderwał się z miejsca i rzucił na dziewczynę, przygważdżając ją do ziemi.

- Mam cię już dość! - wysyczał Opętany.

Angela nie mogła się ruszyć. Zaczynała się naprawdę go bać.

- Nie możesz mnie ugryźć, bo moja krew wzięta ode mnie bez pozwolenia, jest dla ciebie trucizną...

- To prawda. Jednak mogę cię po prostu zabić. - wyszeptał zaciskając palce na jej gardle.

Okej, jest kolejna część. Dostałam takiej jakby większej weny. :) Wyszła o wiele dłuższa niż zazwyczaj i co tu dużo mówić: historia prawie w ogóle nie posunęła się do przodu...
Pomimo tego myślę, że nie jest taka nudna, w każdym razie uznałam, że cały rozdział szósty będzie obfitował w dość zabawne, moim zdaniem, zdarzenia, bo poprzednio tylko walczyli i walczyli.
Jak myślicie, co wyjdzie z relacji i zakładu Ichiro i Sawy? Czy Dymitr zabije Angelę czy może zdarzy się jakaś rzecz, która ostudzi jego gniew? Ktoś otworzy te drzwi czy nie? Bardzo ciekawią mnie wasze pomysły. ;P
Czekam z niecierpliwością na Wasze komentarze i za wszystkie serdecznie dziękuję!