Rozdział VI część 3

- Jestem wyczerpana! – Karina padła na sofę w salonie.

Dziewczyny dostały ogromnej wielkości apartament, a każda z nich miała w nim swój pokój. Hrabia był bardzo bogaty, więc nie szczędził pieniędzy na wygodę i ozdoby. Sofa była ręcznie haftowana, nie wiadomo jak to zrobiono, lecz Haden jak tylko ją zobaczył to nie mógł wyjść z podziwu nad tym „dziełem sztuki”.

- Czym jesteś tak zmęczona? – zapytała Sawa. – Jest dopiero dwunasta.

- Hrabia zabrał mnie na spacer po ogrodach. – rozległo się z pod poduszki.

- Aaa, to wszystko wyjaśnia.

- Nie wiesz o czym mówisz. Ogrody to zło wcielone. Nie masz pojęcia ile tam jest rodzajów róż i o każdym musiał coś opowiedzieć! Dodatkowo róże to nie jedyne kwiaty! Ich tam jest masa, masa! Nie wliczając w to drzew! Co przechodziliśmy obok jakiegoś ogrodnika, to on musiał z nim pogadać!

- To dość normalne. – powiedział Ichiro jakby do siebie, wynurzając się z kuchni z filiżanką herbaty w ręce.

- Co jest normalne?! – wilkołaczyca wyjrzała z pod poduszki.

- No, jego zachowanie. – upił łyk z filiżanki. – Patria podesłała mi trochę dokumentów. Nie wynika z nich jasno kim jest Hrabia, ale można na podstawie zapisków i relacji stwierdzić, że jest półzmniennokształtnym,  a dokładniej satyrem bądź faunem.

- A co to za różnica. -  zdziwiła się Sawa. - To półkoza i to półkoza.

- Różnica jest i w wyglądzie i w zachowaniu. Fauny w swojej mają dłuższe rogi, a satyrowie często zapuszczają brodę. Jedni jak i drudzy lubią żartować, szaleć, bawić się, imprezować, ale znowu fauni są trochę bardziej brutalni, nieokrzesani.

- Sam jesteś nieokrzesany. – stwierdziła Sawa,  na co Ichiro się oburzył. – A po drugie: nie widzę u niego żadnych włochatych kopytek.

Chłopak się zdenerwował, bo bardzo nie lubił jak ktoś kwestionował jego zdanie.

- Ty jesteś syreną, ale jakoś nie widzę u ciebie ogona, tylko najzwyklejsze, krótkie nogi!

- Przepraszam bardzo, ale czy ty właśnie obraziłeś moje nogi!

- Tak! Właśnie obraziłem twoje nogi!

Karina pacnęła się poduszką, bo wiedziała co się znowu będzie działo. Jednocześnie śmiejąc się szukała dyktafonu, aby móc nagrać całą kłótnię i potem móc to odtworzyć Cornelii i  Angeli. Tym czasem chłopak kontynuował:

- Mam już ciebie dość! Twojego zachowania ubioru, włosów!

- Oj przepraszam bardzo, że nie podoba ci się mój wygląd!

- Nie pasuje on do tej epoki! W tej misji realizm jest bardzo ważny. – dodał stanowczo.

- To czemu ty, - Sawa mierzyła go wzrokiem. – nie zdejmiesz tego idiotycznego kapelusza i tego płaszcza? To też nie ta epoka!

- Bo nie! Ja wyglądam normalniej przynajmniej! Nie mam takich włosów…

- Ach tak! Już mówiłam, że to są moje NATURALNE, ty IDIOTO! Wolę mieć sto razy bardziej niebieskie włosy, niż te twoje półrude afro, co masz na głowie!

- To nie jest afro, do cholery! One są starannie ułożone! To są loki!

- Chcesz mi powiedzieć, że śpisz w papilotach?

- Ha, ha. Bardzo śmieszne. Wiesz co ci powiem: Jesteś zazdrosna i tyle!

- Ciekawe o co!? O tę twoją brzydką buźkę!?

- Tak! Założę się, że nie możesz sobie wybaczyć, że za mną ogląda się więcej kobiet, niż za tobą mężczyzn jak idziemy korytarzami pałacu. Dlatego co chwilę, narzekasz na mój wygląd!

- Chciałbyś! Jest jednak odwrotnie, to na mnie wszyscy się patrzą, na ciebie najwyżej spojrzy jakaś z niechęcią!

- Chcesz się przekonać?

- Tak, do choinki!

- Zarobimy konkurs: kto w ciągu tygodnia wyrwie więcej osób! Zgoda?

- Zgoda!

- To postanowione!

Jeno z nich trzasnęło drzwiami wychodząc z apartamentu, drugie wróciło szybkim krokiem do kuchni.

- Mam nadzieję, że chociaż Cornelia i Haden dobrze bawią się na tej swojej randce… - westchnęła Karina.

 

Angela nigdy nie widziała prawdziwego słońca, dlatego pragnęła to za wszelką cenę nadrobić. Wybrała obszerny teraz, zakryty dachem, z którego mogła obserwować tą gwiazdę jednocześnie pozostając w cieniu. Żałowała trochę, że nie może wyjść z niego aby poczuć ciepło promieni na własnej skórze, ale najprawdopodobniej byłaby to ostatnia czynność jaką zrobiłaby w życiu.

Westchnęła. Słońce z powierzchni grzało mocniej niż to w Patrii, ale wielkościowo było takie same, może nawet wydawało się trochę mniejsze, ale wampirzyca wiedział, że zależy to od pór roku. W Patrii ich nie było, to znaczy padał śnieg i w ogóle, ale czas w jakim to następowało zależał od Ministra Pogody i jego kaprysów.

Tutaj wszystko miało swój czas. Było tak spokojnie. Gdzieś w trawie koncertowały cykady, śpiewały ptaki siedząc na gałęziach drzew. I nagle wszystko ucichło.

- Rozważasz samobójstwo?

Angela aż podskoczyła. Obróciła się i ujrzała za sobą wpatrzonego w nią Dymitra. Chłopak stał w głębszym cieniu. Ubrany był całkowicie na czarno.

- Nie! – wysyczała. – Podziwiam widoki.

Dymitr uśmiechnął się bezczelnie.

- Chyba nie przepadasz za moim towarzystwem?

- A żebyś wiedział, że nie!

Chłopak znów się zaśmiał.

- Od kiedy tu jesteś? – zapytała Angela.

- Będzie z dobre pół godziny.

- Dlaczego cię nie wyczułam?

- Magia. – Dymitr wyciągnął ręce z kieszeni i zatoczył nimi koło nad głową.

Angela prychnęła i ruszyła do jedynego wyjścia z tarasu. Nie miała zamiaru spędzić z chłopakiem ani sekundy dłużej. Nacisnęła klamkę i pchnęła. Nic się nie stało. Drzwi ani drgnęły. Odwróciła się do Opętanego.

- Bardzo śmieszne. – oznajmiła. – Teraz oddaj klucz.

- Nie mam klucza. – Dymitr wyglądał na naprawdę zaskoczonego. – Pewnie ktoś zamknął je od drugiej strony myśląc, że nikogo w środku nie ma.

Angela sapnęła. Odsunęła się trochę, a potem naparła na drzwi całą swoją wampirzą siłą. Starała się wyważyć drzwi, lecz usłyszała za sobą głos Dymitra.

- Daj sobie spokój. To grube dębowe drzwi. Są bardzo solidne, nic nie zdziałamy, a to znaczy, że utknęliśmy tu, Krwinko, RAZEM.

O to kolejna część. Myślę, że za nudna nie jest. Dziękuję za wszystkie komentarze! :) I za to, że jesteście ze mną w tak dużej liczbie. :D
Jak myślicie, co wyniknie z zakładu między Ichiro, a Sawą lub o czym będzie rozmawiać Angela z Dymitrem, w końcu są zamknięci na tarasie, aż zajdzie słońce, a to przecież całe siedem godzin?. XD