Rozdział III część 5

No to już jest piąta część. W planach jest jeszcze szósta i chyba na tym zakończę rozdział trzeci i zacznę czwarty.

Byk był ogromny. Jego brunatna stercząca sierść dodatkowo nadawała mu jeszcze większej postury. Bestia biegła prosto na nich. Haden niewiele myśląc, rzucił się by zabrać Cornelię spod zasięgu jego rogów. Chwycił dziewczynę w pasie i przeturlał się z nią na bok tuż przed pyskiem bestii w ostatniej chwili ratując ich oboje przed nadzianiem się jak rożen. Byk poszarżował z rozpędu dalej, aż zatrzymał się na pobliskim drzewie.

- Aua! - syknęła Cornelia. -Ładnie to tak rzucać się na ludzi?

Dziewczyna leżała na trawie, przygniatając chłopaka swoim ciężarem. On obejmował ją opiekuńczo w pasie i przyciskał do siebie, nadal niepewny czy jest bezpieczna.

- Ty trochę nie przesadzasz? - Cornelia jeszcze bardziej się zdenerwowała, kiedy zdała sobie sprawę, że jest w objęciach Hadena.

- Może takie małe dziękuję? - odciął się, zmieszany zabierając ręce z jej tali.

- A niby za co? - mruknęła próbując wstać.

Nie było to łatwe, bo chłopak uderzając w ziemię najprawdopodobniej zbił sobie biodro i każdy jej ruch sprawiał mu pewnie nie mały ból. Dziewczyna, z satysfakcją oraz aby jeszcze bardziej wyrazić swoje  niezadowolenie z zaistniałej sytuacji, wstając wbiła mu łokcie w pierś, a kolana w brzuch. Haden syknął z bólu.

W tym monecie byk uwolnił rogi, które utknęły mu w pniu i obrócił się w ich stronę, zaczynając natychmiast szarżować, zwiesiwszy nisko łeb w pozycji gotowej do ataku.

Haden podniósł się niepewnie na nogach. Po mimo bólu stanął mu na drodze ze sztyletami, trzymając je umiejętnie w dłoniach. Na ten widok Cornelia tylko prychnęła, nawet nie ruszając się z miejsca by mu pomóc.

Bk był coraz bliżej, kiedy dzieliło ich od siebie dziesięć metrów Haden zaatakował. Rzucił się naprzód. Zrobił bestii głębokie rozcięcie nad brwią (o ile to coś można tak nazwać). Rozwścieczony byk chciał go wsiąść na rogi, ale dobrze nie wymierzył i chybił robiąc chłopakowi tylko głęboką ranę  na brzuchu, zamiast zabicia go.

Haden obficie krwawiąc upadł na ziemię i jak przez mgłę usłyszał głos Koral:

- Nadal twierdzisz, że jesteś niepokonany?

Nazywam się Dymitr Dark. - przedstawił się wampir.

Fausta przeszły ciarki. Tak nazywał się drugi co do wieku syn Mrocznego Cesarza. Jeżeli to on, to nie mają żadnych szans.

Jednak Angela nie zamierzała się podać. Szybko naciągnęła cięciwę łuku i wystrzeliła strzałę w kierunku Dymitra siedzącego wysoko na gałęziach drzewa. Trafiła z ogromną siłą i precyzją. Strzała utknęła po same pióra w piersi opętanego. Lecz on się nawet tym nie przejął. Popatrzył na patyczek wystający mu z ciała, chwycił go za jego koniec i bez problemu wyszarpnął z piersi. Rana powstała po strzale już się goiła. Powąchał drewno i spytał:

- Sosna? Nie masz nic lepszego, krwinko? - uśmiechnął się drapieżnie zeskakując na ziemię, a przyjaciele natychmiast się odsunęli. - Potrzebujesz drewna z drzewa liściastego na drzewiec, a nie sosny. - odrzucił niepotrzebna strzałę w krzaki i powoli podchodził do dziewczyny. - Tym mnie nie zabijesz, krwinko.

Faust pomyślał, że dobrze będzie o tym pamiętać, tak jak na wilkołaki trzeba mieć srebro lub jakieś stopy z jego domieszką, tak na wampiry kołki z drzew liściastych.

Angela napięła po raz kolejny łuk, ale Dymitr był szybszy. Zanim Faust zdążył zareagować wbił swoje kły w szyję dziewczyny.

Haden nie rozumiał dlaczego ona się go o to pyta w takiej chwili. Czy aż tak go nie lubi, czy nawet nienawidzi, żeby nie żałować go jeśli umrze? Po mimo tej myśli odpowiedział:

 - Nie, nie twierdzę.

- No nareszcie. - Cornelia się uśmiechnęła, a on nie rozumiał tego gestu.

Parzył jak dziewczyna szybko się schyla, by podnieść z ziemi kamyk,  a następnie rzuca nim w łeb byka. Dlaczego ona to zrobiła? Nie wiedział, ale widział jak bestia obraca się w jej stronę, biorąc ją za swój nowy cel i zapominając całkowicie o nim. Chłopak chciał krzyczeć, żeby nie była taka głupia i uciekała, ale ona stanęła, rozłożyła ręce i wbiła swój wzrok prosto w pałające nienawiścią oczy byka.

Tego co potem się stało nie umiał wytłumaczyć. Bestia zatrzymała się nagle, zachwiała na nogach, a potem runęła nieprzytomna na ziemię. Cornelia podeszła do porzuconej broni chłopaka, a następnie chwyciła ją i poderżnęła opętanemu gardło. Polała się bordowa krew plamiąc jej całe spodnie, a ona najnormalniej w świecie, wstała i spojrzała na niego.

- I co? Nadal twierdzisz, że nie poradzę sobie sama? - przyglądała mu się badawczo, a gdy jej wzrok padł na obficie krwawiącą ranę na jego brzuchu i podartą koszulę, sięgnęła coś z kieszeni. - Masz. - powiedziała, rzucając tą rzecz w jego stronę. – Wypij, zanim się wykrwawisz.

Haden złapał niezdarnie małą buteleczkę, którą mu ofiarowała i  ze zdumieniem  zobaczył, że trzyma na dłoni Veneno.

Dymitr nie był głodny, ale żadnej okazji na pożywienie się nie można zmarnować. Ugryzł ją szybko, szykując się na smakowity aromat jej krwi, ale ku jego zdziwieniu poczuł jak bordowy płyn pali mu wnętrzności piekielnym ogniem.

Upadł ciężko na ziemię. Czy naprawdę miał takiego pecha, żeby trafić na nieokreślonego wampira?

Dobrze wiedział dlaczego jego organizm tak zareagował na krew tej dziewczyny.

Krew innego wampira wzięta od niego bez jego zgody jest śmiertelną trucizną. To było jedno z głównych praw rządzących jego światem.

Coraz ciężej mu było oddychać, żołądek przepalała jej krew, a mięśnie zaczęły mu sztywnieć.

- Co to było? - spytał Hubert z nutą, która zdradzała jego ogromny strach.

Sawa prychnęła. Jak można się tak wszystkiego bać? Lecz naprawdę coś słyszała.  Szelest po ich prawej stronie. Podniosła się z ziemi, czujna, uważając na każdy, nawet najmniejszy, odgłos.

- Opętany wilkołak! - pisnął jej chłopak wskazując jakiś kształt pomiędzy drzewami.

 Spojrzała w tamtym kierunku.

Z cienia wyłonił się ogromny, bo ponad dwumetrowy wilk. Stąpał po leśnej ściółce bezszelestnie, a jego złota i  zadziwiająco miękka sierść falowała poruszana lekkim wiaterkiem. Chwila... Syrena poprawiła się patrząc na niego, a raczej na nią... to była wilczyca.

Hubert cały dygotał za jej plecami.

- Zaraz zaatakuje! - wyjęczał. - Pożre nas!

Lecz wilczyca nie zaatakowała ich. Stała tylko, przyglądając im się z lekko przekrzywionym gigantycznym łbem.

- Chwila... - Sawa podeszła do zwierzęcia, nie zważając na protesty Huberta i spytała, patrząc wilczycy prosto w oczy:

- To ty, Karna?

Obserwowała umierającego Dymitra. Ten z trudem wyciągnął rękę w której trzymał kołek, na pewno, tym razem, był zrobiony z drzewa liściastego.

- Zabij mnie. - szepnął.

Po czym gwizdnął cicho. Z pomiędzy drzew natychmiast wybiegł pies, a raczej kojot wielkości dorosłego owczarka niemieckiego, cały zrobiony z dymu. Awatar opętanego. Chłopak pogłaskał go czule po łbie.

- Zaopiekuj się nim. - dodał, po czym stracił przytomność.

- Zabijesz go czy ja mam to zrobić? - spytał Faust za jej plecami.

- Nie, nie zabijajmy go.

- Co? - zdziwił się chłopak. - Przecież to syn Cesarza! Musi zginąć.

Angela popatrzyła na przyjaciela i odparła.

- Nie. Nie zabiję bezbronnego.

Po czym uklękła obok Dymitra, wyjęła małą buteleczkę Veneno, którą dostała od Cornelii i wlała nieprzytomnemu opętanemu jej zawartość do ust.

- Chodź. - nakazała Faustowi, wstając, łapiąc za obroże kojota, który podreptał za nią posłusznie dalej w las.

Oniemiały chłopak dogonił ją po kilku metrach.

- Nie dość, że go nie zabiłaś, to jeszcze uratowałaś? - zapytał chcąc się upewnić.

- Myślę, że tak będzie dobrze. Coś we mnie kazało mi to zrobić.

Szli chwile w milczeniu. Nie chcieli zaczynać tej rozmowy.

- Faust? - spytała w końcu.

- Tak? - dał łagodnie do zrozumienia, że sucha.

- Jestem wampirem, prawda? - spytała.

Nie musiał odpowiadać, wyczytała to co chciała z jego oczu. Momentalnie zalała się słonymi łzami. Chłopak przytulił ją czule.

- To tłumaczy twoją wrażliwość na światło. Teraz już wszystko będzie dobrze. - szepnął jej we włosy.

- Wiesz, że nie będzie. - wychlipała, mocząc mu swoimi obfitymi łzami koszulę. - Za kilka godzin będę miała Obłęd Wysunięcia Kłów i ty dobrze o tym wiesz.

Wszystko zaczyna się kończyć dobrze, w każdym ranie prawie... ;P

Dodałam opis Dymitra do postaci bo będzie ważny w późniejszych rozdziałach.

Proszę komentujcie.

Zakończenie tego rozdziału już w czwartek! :D