Rozdział VI część 5

Cholera, on naprawdę chce ją zabić. Angela zebrała w sobie całą siłę i oderwała rękę rozwścieczonego Opętanego od swojej szyi, nie mając innego pomysłu jak się wyrwać, ugryzła Dymitra między palcem wskazującym, a kciukiem. Chłopak syknął z bólu, a dziewczyna wykorzystała tą chwilę, aby zgiąć prawą nogę i sprawić, aby wampir nie przyciskał jej tak mocno do ziemi, przy okazji niechcący podwijając mu koszulę...

I w tym momencie usłyszeli dźwięk otwieranego zamka.

Carlos pracował w pałacu jako ogrodnik już od miesiąca, ale nadal nie mógł się nadziwić zwyczajom zamieszkujących go osób. Hrabia planował jakiś bankiet na wieczór i chciał mieć chłodny sok pomarańczowy, a że w cieniu na dworze było chłodniej niż w budynku, to sok wystawił na jeden z tarasów. Podszedł do dębowych drzwi i nacisnął klamkę. Nie otworzyły się. Dziwne. Ktoś je musiał zamknąć. Wyciągnął pęk kluczy i szybkim ruchem wsadził jeden z nich w zamek i gwałtownie otworzył drzwi, stając jak wryty.

Na podłodze były dwie osoby. Dziewczyna leżała na wznak między nogami chłopaka, który dość brutalnie przyciskał ją do ziemi. Ona trzymała jego prawą dłoń w zębach, a prawą nogę miała zgiętą, podtrzymując tors chłopaka w pewnej odległości od swojego ciała. Ich włosy nie były tak bardzo roztargane, ale ubrania mieli strasznie pomięte i brudne, jakby tarzali się cali po tarasie walcząc.

Nagle obaj spojrzeli na Carlosa. Ich policzki były całe zaczerwienione, a oczy mieniły się intensywnie także w tym kolorze. Dziewczyna na dodatek ciężko oddychała.

Carlos był zwykłym człowiekiem, nic nie wiedział o istotach nadnaturalnych, wampirach i im podobnych, więc nie trudno się domyślić co mógł sobie pomyśleć.

- To... może ja po te butelki przyjdę później? - wydukał cofając się za drzwi. - Nie będę teraz państwu... przeszkadzał.

Zamykając drzwi z powrotem na klucz słyszał jak dziewczyna woła:

- Proszę pana to nie to co pan myśli! Myli się pan!

Jak tu można się mylić? Pewnie jakaś żona zdradza męża. Tylko dlaczego muszą robić to na tarasie? Od tego są sypialnie, nie?

Ale co on się będzie wypowiadał. Przed godziną, widział wytworne ubranego dżentelmena, który cieszył się jak dziecko, niosąc pęk zielska, którym zazwyczaj karmi się świnie, przy okazji zaśmiecając ziemią z korzeni całą posadzkę...

 

- To było dziwne... - skomentował Dymitr, który chyba zapomniał, że przed chwilą chciał pobić Angelę. - Ciekawe o czym pomyślał, że tak szybko się stąd zmył?

Dziewczyna popatrzyła na niego i zapytała:

- Czy ty jesteś aż tak bardzo opóźniony? Jak myślisz, o czym on mógł pomyśleć!?

Dymitr spojrzał na dół i zrobił się cały czerwony.

- A, no tak. O tym.

- Fajne geniuszu, że cię olśniło! - wydyszała wampirzyca z ulgą spychając Dymitra i siadając pod ścianą. - Przez chwilę myślałam, że na prawdę mi chcesz coś zrobić. - dodała.

- Bo na prawdę chciałem cię zabić. - spokojne odezwał się wampir, siadając naprzeciwko.

Dziewczynę przeszły dreszcze.

- Ale teraz mi już przeszło. - dodał.

- Nie wierzę ci.

- Mówię prawdę.

- Nie można tak sobie wpadać w skrajne emocje, a potem być już całkiem spokojnym.

- Wszystkiego można się nauczyć. Może po części tak jest dobrze.

- Wszystko jest czarne albo białe, dobre albo złe. Nie ma czegoś takiego jak częściowo dobre lub częściowo złe.

- Tak? To ja jestem dobry czy zły? - Dymitr zaśmiał się.

Angela spojrzała na niego jednak z powagą.

- Jesteś szary. Jesteś anomalią. Nie wiem jaki jesteś.

Witajcie! Na początku przepraszam, że ta część jest taka krótka, a notka taka długa (obiecuję, że na następną część będziecie czekać o wiele krócej oraz będzie o wiele dłuższa), ale chcę coś wyjaśnić. Ktoś mi się spytał dlaczego Karina ma na imię Karina? Po łacinie oznacza ona kochaną, drogą (osobę), ale prawda jest taka, że jak wymyślałam imiona bohaterów, to przygotowywałam się do konkursu z antyku - czytałam wiele książek o kulturze starożytnej, w tym rozdział dotyczący pogrzebów. No i tam były takie kobiety, które opłakiwały zmarłego idąc za żałobnikami, tak zwane płaczki - po grecku: karinai. Obcięłam jedną literę i stwierdziłam, że nawet fajne imię wyszło i tak zostało. Dlaczego przezwisko to Karna? Oczywiście obcięłam jeszcze jedno "i".
Kojarzy mi się ono z karą, a nasza bohaterka jest dość gadatliwa, przez co niektórzy już nie mogą z nią wytrzymać, a co więcej moim językiem wiodącym jest hiszpański w szkole, więc Karna kojarzy mi się z hiszpańskim słowem: carne co oznacza mięso, a mięso Karina bardzo lubi i będzie to wyraźnie zaznaczone w późniejszych rozdziałach, kiedy to bardziej skupię się na tej postaci, ale to jeszcze troszeczkę.
Jeżeli macie jakieś pytania, pytajcie śmiało! Mój email to: leonessa.de.argentum@gmail.com
A teraz już ja i chibiKaneki zapraszamy Was do komentowania i za wszystkie komentarze gorąco dziękujemy. :)